Als jij nou maar normaal doet………………

“Waar heb jij last van in je relatie?”  vraag de man die voor ons zit. Het is 2004 en Anne en ik zijn voor de eerste keer bij een relatietherapeut. Hij lijkt me een ervaren therapeut en ik ben op mijn hoede.
Het was trouwens nog een hele toer voor Anne om me hierheen te krijgen. Want ook al ben ik vanaf 2002,  zelf benoemd,  relatietherapeut, dat maakt het niet gemakkelijker voor me om me te laten bevragen door een “collega”. De angst om door de mand te vallen is groot. En ook al adviseerde ik stellen al een paar jaar om toch zéker samen te komen, dit advies was ik nu liever uit de weg gegaan. Mijn antwoord op zijn vraag; “Eigenlijk heb ik geen last in de relatie, als Anne nou maar normaal doet is er niets aan de hand”. Zo die zit!

Inmiddels heb ik deze anekdote al honderden keren verteld in mijn praktijkruimte. Vaak al bij de eerste kennismaking met een stel waarvan ik zag dat de man in kwestie er precies hetzelfde over dacht als ik toen der tijd.

Het is een universeel gevoel van vaak mannen, dat vrouwen niet zo moeilijk moeten doen. Doe nou maar normaal! Zelfs Rutte en Wilders ontkwamen niet aan deze reflex; Doe zelf normaal!
Ik hoor vaak van vrouwen dat ze zich afvragen of haar man geen “Narcist” is en bij mannen komt de term “Borderliner” voor de vrouw al snel naar boven. Bij een vluchtige check op internet in de lijstjes blijkt dat hij of zij wel veel kenmerken heeft, waarmee we onszelf tevergeefs én onterecht geruststellen.  

Ik ben achteraf blij dat Anne niet “normaal”is gaan doen. Dat was ook niet mogelijk, want ze deed niets abnormaals. Ze was alleen geraakt en liet dat zien en horen aan me. En des te moeilijker ik het had met haar gedrag, des te meer ik me af sloot. En des te meer ik me af sloot des te meer ze voelde dat ik haar alleen liet en zo was de cirkel rond en zaten we in de Samsara van relatieleed.

Hoe graag we het ook anders willen, we kunnen niet anders dan diep geraakt worden in een intieme relatie. Zowel in het gevoel van thuiskomen, als in het in de steek gelaten voelen. Waar sommige woorden ons niet raken als een vreemde ze uit spreekt, reageren we als door een bij gestoken als ons lief ze zegt tegen ons.
En dat is prima. Onszelf laten raken daar gaat een relatie over. Dat we ons hart open stellen voor de ander. En in dat openen van ons hart komen alle pijnlijkheden die we opgeslagen hebben weer aan het licht. We halen oude koeien uit de sloot en voor we het weten belanden we een strijdveld van woorden. Als we ons realiseren dat die oude koeien eigenlijk kalfjes zijn uit de tijd ver voordat we elkaar leerde kennen kunnen we de omslag maken. Daar gaat (relatie)  therapie naar mijn idee over.

Anne is gelukkig niet normaal gaan doen en heeft hiermee onbedoeld mijn hart geopend. Net zoals ik het hare. En door me te laten raken en mezelf écht te laten zien is er inmiddels meer verbondenheid met me zelf én met Anne. De “last” is een voedingsbodem geworden voor mijn persoonlijke ontwikkeling als mens, als man en zeker ook als therapeut. Er is een mooi gezegde daarover: “Waar het ’t meest schuurt, daar wordt het meest gewonnen!”

Anne bedankt!