Lange tijd in mijn leven, heb ik mezelf verdoofd en op allerlei manieren afgeleid om “het verhaal” wat in me leefde niet te hoeven aangaan. Toen ik er niet meer omheen kon medio 1992 ben ik noodgedwongen mijn stappen gaan zetten middels therapieën, cursussen, opleidingen om mezelf te helen. 
En ik dacht altijd dat er flink “gewerkt” diende te worden om een positief effect te bereiken voor mezelf in “therapieland”. Nog steeds denk ik dat het belangrijk is om in therapie het onbewuste  zichtbaar en voelbaar te maken. Maar er zijn meer wegen, zachtere wegen, …………………..zoals blijkt uit onderstaand gedicht

Ik loop door een straat.  Er zit een diep gat in het trottoir. Ik val er in.
Ik ben verloren………ik ben radeloos. Het is mijn schuld niet.
Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door de zelfde straat.  Er is een diep gat in het trottoir. Ik doe alsof ik het niet zie. Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op de zelfde plek ben. Maar het is niet mijn schuld. 
Het duurt nog lang voordat ik eruit kom

Ik loop weer dezelfde straat. Er is een diep gat in het trottoir. Ik zie dat het er is. Ik val er weer in, het is een gewoonte. Mijn ogen zijn open. Ik weet waar ik ben
Het is mijn schuld. Ik kom er direct uit

Ik loop door de zelfde straat. Er is een diep gat in het trottoir. Ik loop er omheen. Ik loop een andere weg.
                            Uit het Tibetaanse boek van leven en sterven
                                                                                            Sogyal Rinpoche

Ik heb onlangs een andere weg ontdekt. Een methode (n.a.v. het boek Traumasporen van Bessel van der Kolk) waar ik niets hoef te doen! Dat leek te mooi om waar te zijn concludeerde ik 15 jaar geleden toen ik voor het eerst in contact kwam met Neurofeedback, want daar gaat het over.
Ruim een maand geleden kwam het weer voorbij. Gelukkig, want er 
is een andere wereld voor me open gegaan.

Een wereld waarin de “moeizaamheid” van het leven verdween en er helderheid en blijdschap voor terug kwam. De moeizaamheid van het leven, die was ontstaan in mijn jeugdjaren. De spanning die thuis heerste in een gezin waarin de vader elk moment kon ontploffen, en dat met regelmaat ook deed. Met als resultaat de bekend vlucht-vecht- of bevries reactie tot gevolg. Aangelegd dus in mijn kinderjaren om de stress het hoofd te bieden, dicteerde het nu nog steeds mijn dagelijkse realiteit. Niet bewust, want ik wéét inmiddels wel dat het hier en nu veilig is. Maar op onbewust niveau zette de oude overtuiging  via de Amygdala (waar al onze herinneringen liggen opgeslagen) allerlei processen in gang. Zoals adrenaline aanmaken, met als gevolg een natte rug en een opgejaagd lichaam. En wat blijkt…na 5 sessie Neurofeedback is dit verdwenen…

 
Het resultaat is verbluffend! Nu de balans aan het groeien is tussen mijn linker- en rechter hersenhelft, val ik niet meer automatisch in het “problematische gebied”. Een gebied waarin ik middels therapie al veel heb geleerd en waarin ik ook al aardig bedreven was om een betere weg in te vinden….. maar het bleef een problematisch gebied. Vandaar deze andere weg! 
 
 Ik meen oprecht dat deze methode ons veel te beiden heeft. Gisteren nog stond er een bericht in de krant dat er plannen zijn om bij jonge kinderen en pubers het stressniveau te meten. Stress levert namelijk een gebrekkig functioneren van onze hersensystemen op, omdat ze nog zoveel groeien op deze leeftijd. Ik heb dit zelf aan den lijve ondervonden. 
Welnu, gekoppeld aan deze geplande metingen zou ik zeggen; gebruik NEUROFEEDBACK.
Maar ja het zal wel té gemakkelijk zijn, zoals ik dat ook dacht 15 jaar geleden…… 
 
Mocht je geïnteresseerd zijn geraakt. Voor meer informatie over Neurofeedback zie verder site van
Ruud van Ast, in Apeldoorn waar ik dit gedaan heb:https://neurofeedback-balance.com
 
                                                                   Warme groet Gerrit Nellissen