Mannengroep 1

“Zijn er mannen in je leven, waar je je echte verhaal kwijt kunt?”,  vraag ik aan de man tegenover me. Tijdens de sessie wordt meer en meer duidelijk dat hij de steun van zijn vader node gemist heeft. Zijn ontkennende antwoord verbaasd me niets.

“Hoe zou het zijn om deel te nemen aan een mannengroep?”, vraag ik vervolgens. Zijn eerste reactie is dat hij daar niet zo’n zin in heeft. Als ik hem opper om deel te nemen aan een vrouwengroep lichten zijn ogen op. Hij kijkt wat plagerig naar mij. “Nou dat lijkt me een stuk leuker”, lacht hij.

Inmiddels ken ik de reacties van de meeste mannen op die vraag. En natuurlijk is het geen reëel voorstel maar toch. Vaak kunnen mannen het in eerste instantie beter vinden met vrouwen, dan met hun eigen soort, de mannen. Voor mij was het niet anders.

Het is zomer 1997 , De folder met aankondiging voor een mannen weekend in november ligt al maanden op mijn keukentafel. Het had iets aantrekkelijks toen ik het foldertje mee nam uit het New Age winkeltje, maar toch… Af en toe pak ik de folder op en lees de tekst nog een keer. Vooral de zin: “ het is meestal een eenzame weg die de zoon moet maken richting de mannenwereld, zonder de steun van zijn vader”, raakt me diep. Ik heb de folder die zomer vaak opgepakt en uiteindelijk heb ik me ingeschreven en ben gegaan.

En daar stond ik dan die donderdagavond eind november 1997 in de aula van een groot conferentieoord. De twintig mannen die zich ingeschreven hebben wachten gespannen af wat er gaat komen. Als ik rond kijk zie ik mannen waar ik niets mee heb maar ook een paar mannen die wel aardig lijken. Ik zie mannen die zich ogenschijnlijk op hun gemak voelen en daar kijk ik dan weer tegen op. Een paar stoere mannen roepen angst bij me op. Er wordt al veel in mij geraakt! Kan ik nog weg?
Na een openingspraatje van de begeleider mogen we een voor een voor de groep gaan staan en vertellen wat maakt dat we hier zijn en hoe het contact met onze vader was. Sommige mannen die zo stoer leken moeten huilen terwijl ze hun verhaal doen. Weer andere kunnen prachtig verwoorden waarom ze er zijn, maar het raakt me niet. Ook ik laat me zien voor de groep. Het valt zelfs mee om mijn verhaal te doen. Het werd één grote ontdekkingstocht dat weekend. Flarden ervan komen boven en ik kan de sfeer nu nog proeven. Het was fantastisch en ik heb volop genoten! Als ik met mijn motor op zondagavond mijn stad weer in me rij, gebeurd er iets raars.
Het lijkt net alsof de straten en huizen schoon geboend zijn en de hele stad een schrobbeurt gehad heeft. Later realiseer ik me pas dat dit de reflectie was van mijn eigen “schoonmaakbeurt”. Ik voelde me naderhand steviger en durfde mezelf meer te laten zien naar mijn omgeving. Écht laten zien. Dit heeft zich de afgelopen jaren alleen maar verdiept..
En nadat ik in 2009 startte met het geven van mannengroepen en weekenden heb ik  telkens weer zien gebeuren hoe mannen veranderen als ze de verbinding met hun “soort” weer maken. Mannen onder de mannen….thuiskomen.

Ik kijk naar de man tegenover me. Dat is wat ik deze man ook gun, thuiskomen.
Met mijn vraag heb ik een zaadje gepland. Misschien dat hij de komende basisgroep mee gaat doen. Of in elk geval de introductieavond komt om te “proeven”. Dat zou mooi zijn want als een man eenmaal gevoeld heeft hoe het is om te landen tussen de mannen weet hij zich thuis. Soms is dat thuis nog zo vreemd dat er nog wat tijd nodig is om het werkelijk aan te durven.

Voel jij je thuis bij je “eigen soort”?